Doe mij maar demotie

demotie-02Een klap in het gezicht? Een blijk van onderwaardering? Degradatie? Verlies van aanzien? Of een geschenk uit de hemel? Demotie. Wat?? Demotie: Het teruggaan uit een hogere functie naar een lagere. Als het je overkomt zal het voelen als een verlies. Als een bevestiging dat de missie mislukt is. Het besluit van deze stap is vaak bepaald door het management en leidinggevende. Weinig tot geen invloed voor het lijdende voorwerp. Je hebt je omgeving regelmatig laten weten wat voor geweldige baan je hebt. Hoeveel invloed je hebt en hoe mateloos je het naar je zin hebt. En nu mag je die zelfde omgeving gaan melden dat de toekomst iets minder rooskleurig is als het was. Je bent teruggezet in functie. De kans is groot dat het melden van dit vervelende nieuws het schaamrood op de kaken doet verschijnen. De kans is zelfs groot dat je besluit er niet al te veel over te reppen of de lippen stevig op elkaar te houden. Misschien alleen je directe omgeving in te lichten en hen te vragen het verhaal niet aan de grote klok te hangen. Je kunt het een beetje vergelijken met het verliezen van je baan en het overlevingsgedrag wat daar om heen hangt. Kiezen voor bescherming van je persoon in de prestatiegerichte maatschappij. Ook wanneer de ontstane situatie in geen geval te koppelen is aan de prestatie die je geleverd hebt. Hoe je demotie ook went of keert, het blijft onverwacht vervelend nieuws. Of toch niet? Mocht het je overkomen wil ik je na het indalen van de teleurstelling toch echt uitnodigen te kijken naar de voordelen van demotie. Ik noem er een paar: werken met minder stress. Werken onder je niveau waardoor het werk je gemakkelijk afgaat. Tijd overhouden voor leuke dingen, nevenfuncties. Uitgerust thuis komen. De beste van de afdeling worden. Tot slot wil ik je nog meer geruststellen: slecht 1% van alle medewerkers krijgt ooit te maken met demotie. En dan ook nog eens met behoud van salaris. Demotie met inleveren van salaris komt maar zeer zelden voor. Dus…alle reden om demotie eens echt te overwegen. Het kan heel wat opleveren. Misschien word door jullie enthousiasme demotie wel de trend van 2015.

Lang leve de secretaresse

donna-paulsen-02Ik had laatst een kort gesprek met iemand over het thema; werken met mensen. Hoe leuk, complex en uitdagend dit is. Al kletsende konden we binnen de kortste keren een aantal beroepen opnoemen waarbij het werken me mensen centraal staat. Natuurlijk is daar de zorg. Van het aanbrengen van een nieuwe hartklep bij een rikketik patiënt tot het verschonen van een luier bij een chronisch incontinente bejaarde, de mens staat centraal.  Een kassière bij de supermarkt werkt ook met en voor mensen maar heeft dit zelf iets minder vaak door. Haar eigen pauze en werktijden zijn vaker onderwerp van gesprek dan een vrolijk contact met de mens die haar salaris mogelijk maakt, namelijk de klant. Het rijtje van ‘mensberoepen’ werd snel langer: trainer, coach, buschauffeur en leraar. Vreemd genoeg realiseerde ik me pas later dat het van secretaresse niet genoemd is. Terwijl het de secretaresse steeds maar weer het centrale middelpunt is binnen soms complexe mensstructuren. De spin in het web. De verbindende factor. De allesweter. De alles zwijger. De vraagbaak. De wegwijzer. De persoon binnen een afdeling of organisatie die de mens verder helpt. Vaak in dienst van 1 persoon. Maar ongetwijfeld binnen de kortste keren gemaneuvreerd tot bestweter van allerlei organisatie perikelen. Het grappige is dat iedereen binnen de organisatie dit weet en gebruik maakt van de positie van de secretaresse. Alleen de secretaresse blijft dienstbaar, zichzelf op de achtergrond plaatsen en volgen. Zou het niet mooi zijn wanneer heel ‘secretaressend Nederland’ in 2015 uit haar schulp kruipt, opstaat en zichzelf gaat profileren als de belangrijkste persoon binnen de organisatie. Op naar het beste contract en bonussen. De mooiste auto’s van de zaak. Eventueel met chauffeur want na een dag hard werken en verbinden is het onverantwoord zelf naar huis te rijden. Een secretaresse voor de secretaresse. Een zomerhuis in het zuiden van Frankrijk om even bij te tanken. Lunches op de kamer. Met vers fruit als toetje. Vergaderingen op tijden dat het jou uit komt. En tot slot, elke dag voetmassage rond 15 uur in de middag. Heerlijk en compleet verdiend.  En ondertussen zorgen dat je de belangrijkste mens van de organisatie blijft. Net zoals nu.

Op naar mijn vrijheid

vrijheid01 Toen ik een paar jaar geleden zelf te maken kreeg met de mogelijkheid om “het nieuwe werken” te beleven ging er een wereld voor me open. Een lastige wereld. Wat hield mijn nieuwe werken in: thuiswerken en loskomen van negen tot vijf ritme. Ik weet nog hoe blij ik was met de gedachte niet elke dag naar kantoor te hoeven en de ruimte te krijgen om te werken op momenten dat het mij uitkwam. Tenminste, dat waren de fantasieën die ik daarbij had. Heerlijk. Niets in me kon vooraf vermoeden dat deze vrijheid last op zou gaan leveren. Ik kan me nog herinneren dat ik voor de eerste maal besloot om eerder naar huis te gaan van werk dan 17u. Vol goede moed liep ik rond 14.30 uur de voordeur van het kantoor uit. Op naar mijn vrijheid. Op dat moment draaide er een raam open op de eerste verdieping en een dierbare collega riep me het volgende toe: “Zo Huub, gaan we lekker in het zonnetje liggen thuis”! Die opmerking kwam aardig binnen en mijn goede moed zakte direct in mijn schoenen en sloeg om in schuldgevoel. Kon ik het wel maken om het kantoor te verlaten. Het voelde een beetje alsof ik het recht had om vrijheid te voelen en mijn collega’s achter te laten in een kantoor met een hek er om. Stiekem was ik ook echt wel van plan om te genieten van de zon. Het was zo ie zo de eerste weken vrij lastig om de discipline op te brengen om me thuis 100% met werk bezig te houden. Ik kon allerlei andere dingen doen dan werken zonder dat iemand er iets van zei.  Resultaatgerichte afspraken. Daar ging het om. Hoe je het doet maakt niet uit, als je het maar doet. Toch? Nee dus. De vrijheid die ik kreeg was schijnvrijheid. Mail  en telefoon draaide vrolijk door en deden constant een appèl op me. ‘Direct reageren graag. We wachten op antwoord. Zonder jou antwoord kunnen wij niet verder’.  Ik was wel klaar voor het nieuwe werken maar mijn dierbare collega’s op kantoor niet.  Herkenbaar?